Mijn verhaal

begon in Sri Lanka. Ik werd geboren op 22 januari 1985 in het Soysa Maternity Woman Hospital in Colombo. Mijn moeder, toen 23 jaar oud, was ongewenst zwanger. Mijn aanwezigheid zorgte voor veel spanning en stress in de familie waar ik veel verbleef omdat mijn moeder moest werken. Toen het de familie teveel werd, heeft mijn moeder mij afgestaan voor adoptie. Dit is allemaal heel liefdevol gegaan en ik heb een mooie foto van haar als herinnering. Na de adoptie is ze er vandoor gegaan en heeft al het contact met de familie verbroken.

 

Op 2 mei 1986 kwam ik samen met mijn nieuwe Nederlandse ouders aan in Nederland. Ik groeide op in een liefdevol gezin. In een prachtig vrijstaand wit huis met rieten dak. Om ons heen lagen weilanden met paarden en koeien, een heerlijk bos op loopafstand en naast ons huis een kanaal waar in die tijd nog grote boten doorheen vaarden. We hadden een grote moestuin en bloementuin. Ik hielp papa vaak. Gaf de bloemen water met mijn eigen gietertje en genoot van al het fruit in de zomer.

Ik was een rustig kind, vriendelijk tegen iedereen. Ik was graag buiten, in de natuur en in het gezelschap van dieren.

Op 10 juli 1989 kreeg ik een zusje. Papa en mama zijn 3 weken in Sri Lanka geweest om haar op te halen. Ik heb die tijd bij een oom en tante gelogeerd. Ik herinner het me als een fijne tijd. Mijn zusje was al 4 jaar toen ze hierheen kwam, 4 maanden jonger dan ik. Ik vond het allemaal heel normaal en leerde haar graag hoe alles hier ging. Ik heb aan die jaren daarna ook alleen maar fijne herinneringen. Samen spelen met onze knuffels, spelletjes doen, picknicken en rolschaatsen.

Toen ik 7 jaar was, begon het echte schoolleven. Ik moest gaan meedoen in de maatschappij, spelen met andere kinderen die zo anders waren dan ik. Ik probeerde me zoveel mogelijk aan te passen, maar bleef me altijd anders voelen. Ik haalde goede cijfers want leren kon ik goed. Ik voelde enorm veel, ruzies kon ik niet tegen en spanningen kwamen hard bij me binnen. Om mezelf te beschermen, begon ik me af te sluiten. Daar kreeg ik weer opmerkingen over omdat ik zo stil was, dus ook op die manier voelde ik me niet goed genoeg. Toch heb ik ook hele fijne herinneringen aan die tijd. Samen spelen met vriendinnen, leuke uitjes en lange zomeravonden buiten spelen.

Chronisch ziek en chronisch moe, de rode draad in mijn leven

Op mijn 14e werd ik ziek, echt goed ziek. Ik lag 3 maanden in het ziekenhuis omdat de oorzaak van mijn ziek zijn niet duidelijk was. Uiteindelijk kreeg ik de diagnose ‘Ziekte van Wegener, een chronische auto-immuunziekte’. Ik kreeg hele zware medicatie. Ik herinner me nare onderzoeken, lieve zusters die ‘s nachts aan mijn bed zaten en de vele bezoekjes van familie en vrienden. Verder is die periode een waas. Het heeft veel impact gehad op mijn verdere jeugd. Ik was vaak moe waardoor ik niet kon meedoen met leuke dingen. Door de medicatie was mijn lichaam, vooral mijn gezicht, heel opgeblazen. Daardoor voelde ik me heel onzeker en nog verder verwijderd van leeftijdsgenootjes. Leren kostte me geen moeite en ik haalde steeds goede cijfers. Daardoor kon ik andere gevoelens compenseren en had ik toch iets waarin ik me goed voelde. Op mijn 16e werd papa ook nog ernstig ziek wat ook een enorme impact had op ons gezin.

Vanaf mijn 18e ging ik verpleegkunde studeren. Ik leerde nieuwe mensen kennen en mijn wereld werd groter. Mijzelf kon ik nog steeds niet vinden, ik leefde vooral volgens de verwachtingen van anderen. Op mijn 20e kreeg ik een zware longoperatie waarbij een deel van mijn long werd verwijderd. Dit was nog een gevolg van mijn chronische ziekte. Op mijn 21e kreeg ik daar ook nog zware Pfeiffer bij. Dat was het begin van steeds erger wordende vermoeidheidsklachten. Ook leerde ik in die tijd mijn vriend Bas kennen, 3 maanden voordat ik Pfeiffer kreeg.

Ondertussen bleef ik mijn eigen grenzen voorbij lopen. Na verpleegkunde volgde ik de volgende hbo-studie toegepaste psychologie. Terwijl ik daarnaast ook nog bleef werken in de wijkverpleging. Ik voelde me constant moe, duf in mijn hoofd, ongelukkig en niet begrepen.

In 2008 reisde ik voor de tweede keer naar Sri Lanka. Samen met papa, mama, Bas, mijn zusje en haar vriend. Ik ontmoette mijn biologische oma, oom en nichtje. Oma is een heel klein vrouwtje met wit haar en dezelfde bolle wangetjes als ik. Het was een emotioneel weerzien. Zij zag in mij haar dochter terug.

We komen aan in 2014. Ik liep echt op mijn tandvlees en moest me voor langere tijd ziek melden op het werk. Ik werkte op dat moment met hoog functionerende studenten met autisme. Ik was chronisch moe en daarbij had ik ook een burn-out. Mijn huisarts nam mijn klachten niet serieus, ‘ga maar even een weekje goed slapen’. Gelukkig had ik nog een internist in Groningen waar ik elk halfjaar heenging voor controle voor mijn chronische ziekte. Zij verwees me door naar het Vermoeidheidscentrum in Lelystad. Deze had ik zelf gevonden via internet omdat ik vond dat er iets moest gebeuren.

Mijn weg naar zelfheling

Daar startte de weg naar mijn genezing. Ik had een heel fijn team van therapeuten die mij begeleidden. Ik leerde anders denken, mijn grenzen herkennen en actief ontspannen. Beetje bij beetje kreeg ik mijn energie terug. Vooral met mijn ergotherapeut Angelique had ik een goed contact. Zij bracht mij in aanraking met de boeken van Eckhart Tolle, mindfulness en meditatie. Dat was het moment van mijn ontwaking. Steeds meer ging ik lezen over spirituele onderwerpen en ontdekte ik wie ik werkelijk was en waarom ik me altijd zo anders had gevoeld. De termen hoogsensitiviteit en Lichtwerker resoneerden enorm. Ik kon er alleen nog niet veel mee omdat ik me de enige voelde die zo bewust met spiritualiteit bezig was. Wat wilde ik eigenlijk verder met mijn leven? In ieder geval niet meer terug naar mijn oude werk. Ik zei mijn contract op en ging vrijwilligerswerk doen om mijn energie verder op te bouwen. Nog steeds was ik heel vaak moe. Ik bleef lezen over persoonlijke ontwikkeling en spiritualiteit en voeding. De tips paste ik toe op mijzelf en beetje bij beetje kwam ik steeds verder.

Een jaar of 3 geleden werd ik actiever op social media en leerde ik mensen kennen die precies zoals ik waren! Ze hadden met dezelfde dingen gestruggeld, hadden zich altijd anders gevoeld, waren veel ziek en moe geweest en waren hoogsensitief en bezig met spiritualiteit. Het voelde als thuiskomen! Ik voelde me niet meer raar. Ik begon steeds beter te begrijpen waarom mijn leven zo was gelopen, waarom ik zoveel ziek en moe was geweest. En dat dit dus niet chronisch hoefde te zijn. Ik volgde cursussen om nog dieper in mijzelf te duiken, startte met Reiki en verdiepte me in edelstenen en de maan.

2 jaar geleden werd Bas ernstig ziek, na al een paar jaar te hebben doorgelopen met zware burn-out klachten. Zijn lichaam dwong hem letterlijk tot rust waardoor hij niet meer kon lopen. Een paar angstige weken volgden tot we wisten dat het niet een fysieke oorzaak had. Hij heeft 3 weken in het ziekenhuis gelegen voor volledige bedrust en daarna thuis in een ziekenhuisbed in de woonkamer. Voor mij voelde dit als een test om alles wat ik de afgelopen jaren had geleerd in de praktijk te brengen. Goed voor mijzelf blijven zorgen, lichamelijk en geestelijk sterk blijven, in balans, in mijn eigen energie blijven. Ik droeg de volledige zorg. Fysiek, praktisch en emotioneel. Bezoek was teveel voor Bas dus ik stond er meestal alleen voor en ik voelde me ook vaak alleen in die tijd. Maar door veel aan mezelf te blijven werken, voelde ik me ook sterk en steeds sterker worden. Ik zette mijzelf steeds op de eerste plek, volgde verschillende cursussen op het gebied van healing en startte mijn eigen bedrijf. Omdat ik zoveel ervaring had gekregen in het leven, omgaan met ziekte, energiebalans en mindset. Dit wilde ik ook aan anderen leren.

Mijn missie op Aarde uitdragen

Nu, 2 jaar later, zorg ik nog steeds voor Bas, nu vooral op emotioneel vlak. Lichamelijk en geestelijk kan hij nog steeds niet heel veel, maar met hele kleine stapjes komt hij wel steeds verder. Ik vind het soms best zwaar en voel me er soms ook alleen in. Maar dan besef ik me weer dat ik nooit alleen ben, dat er een heel team van Lichtwezens om mij heen is en dat ik altijd hulp kan vragen aan het Universum. 

Mijn bedrijf bestaat nu officieel 1 jaar, het was vooral een jaar van ontdekken. Persoonlijk ben ik enorm gegroeid. Mijn wereldbeeld is zoveel groter geworden, alsof ik op een nog diepere laag ontwaakt ben. Ik voel me krachtig, zowel fysiek als geestelijk. Ik weet precies waar mijn grenzen liggen, wat ik wil en ik luister alleen nog maar naar mijn Hart. Dan zit ik altijd juist.

Ik ben me bewust van mijn rol als Lichtwerker, als een leider. Om in deze tijd van transformatie te helpen om het bewustzijn van de mensen te verruimen. Zodat het duister, Licht kan worden. Ik wil mensen begeleiden naar hun innerlijk Lichtkracht en hen bewust maken van het zelfhelend vermogen van ons lichaam. Ik ben het bewijs van wat er mogelijk is!

Ik hoop je te ontmoeten.

In Liefde en Licht,

Nayana