Mijn zoektocht naar gezondheid – Deel 2: Wat is acceptatie?

Na maanden van medische onderzoeken krijg ik mijn diagnose en sta ik binnen vijf minuten verward en onzeker buiten met de boodschap dat ‘Ik er maar mee moet leren leven’. Ik moet het accepteren. Ik ben hier in de maanden na mijn diagnose veel mee bezig geweest, want wat is acceptatie nou eigenlijk?

Makkelijk gezegd

Je moet het accepteren, woorden die in de maanden na mijn diagnose om mijn oren vliegen. Dat hoor ik bijvoorbeeld van mijn huisarts, als ik na maanden gillend gek te worden van de pijn in mijn rug toch maar een afspraak heb gemaakt om aan te geven dat ik het écht niet meer trek. Of ik hoor het van mensen in mijn omgeving, als ik besluit wél een keer eerlijk antwoord te geven op de vraag hoe het met me gaat. ‘Makkelijk gezegd als je zelf nergens last van hebt’ dacht ik dan altijd. Want hoe kun je iets accepteren dat zo nadrukkelijk in je leven aanwezig is? En wat is acceptatie dan precies? Is het berusten in je lot? Mijn klachten negeren en doorleven alsof er niets aan de hand is? Keihard werken? Het maar opgeven en de handdoek in de ring te gooien? Ik heb het bijna allemaal gedaan maar ik werd er niet echt gelukkiger van.

Verantwoordelijkheid nemen

Wat mij uiteindelijk heeft geholpen is het besluit dat ik verantwoordelijkheid ging nemen. Ik kan wel blijven hangen in de ‘het is niet eerlijk, waarom ik’ modus, maar dat brengt me niet verder en ik word er ook geen leuker mens van. Dus stoppen met zelfmedelijden en verzetten, maar met compassie kijken naar hoe ik een mooi en gelukkig leven kan leven ondanks chronische pijn.

Ultieme acceptatie

Uiteindelijk denk ik dat acceptatie voor iedereen anders is. En dat iedereen er een eigen betekenis aan geeft. Acceptatie voor mij is erkennen dat de pijn er is, maar er niet teveel aandacht aan geven. Goed voor mezelf zorgen door gezond te eten, voldoende te slapen, ‘nee’ leren zeggen, genieten van de grote en kleine dingen die het leven waard maken, dankbaar zijn voor de liefde om mij heen. Bewegen juist als ik er geen zin in heb, want stilstaan is letterlijk achteruitgaan. Afspreken met vrienden op warme zomeravonden op het strand, ondanks dat ik doodmoe ben. Lekker werken in een leuke baan die energie geeft. Weekendjes weggaan met mijn man als ik er even doorheen zit. Overgeven en het laten zijn, maar niet opgeven. Het leven gewoon voluit te leven, net als ieder ander. En dat is voor mij uiteindelijk de ultieme acceptatie geweest.

Volg:
Natasja Verkaik

Natasja is Vitaliteitscoach en met haar bedrijf Bliss Vitaliteit coacht zij vrouwen om sterker, zelfverzekerder & energieker te worden. Ze neemt lezers graag mee in haar zoektocht naar gezondheid, geluk en persoonlijke ontwikkeling om haar mooiste leven te leven ondanks chronische pijn en vermoeidheid.

Find me on: Web | Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *