Mijn zoektocht naar gezondheid – Deel 1: De diagnose

‘Mevrouw, we weten niet precies wat u heeft. Daarom stellen wij de aandoening fibromyalgie als voorlopige diagnose. Zoals u weet is hier vooralsnog geen behandeling voor want we weten niet precies hoe dit ontstaat. Ik geef u deze folder mee waar u meer kunt lezen over uw aandoening en waar u zich kunt aanmelden voor een bijeenkomst met lotgenoten, maar verder is het belangrijk dat u er vooral mee leert leven. U bent nu uitbehandeld.’

Daar sta ik dan, in de gang van het ziekenhuis met een foldertje in mijn handen. De woorden ‘uitbehandeld’ en ‘niets tegen te doen’ blijven door mijn hoofd galmen. Aan alle hoop komt een einde, tranen springen in mijn ogen en de onzekerheid giert door mijn lijf. Ik denk terug aan hoe mijn leven was voor de klachten begonnen, voor ik in de medische molen terecht kwam en ik voel een groot gevoel van onrecht in mij opkomen.

Hoe het begon

Ik stond altijd vol in het leven, hard en lange dagen aan het werk maar ook enorm veel leuke dingen doen en mooie reizen maken. Tot er vage, fysieke klachten mijn leven inslopen. Het begon met vermoeidheid, die maar niet over ging door extra te slapen. Daarna continue het gevoel hebben van een griepje krijgen die niet doorzet. Natuurlijk negeerde ik deze klachten, deed ze af als ‘het hoort er nou eenmaal bij als je druk bent.’ Maar de klachten namen elke week een beetje toe. Ik bleef het fluisteren van mijn lichaam negeren. Tot het begon te schreeuwen en de pijn letterlijk in mijn rug schoot en het niet meer te negeren was.

Na het krijgen van de diagnose volgt er voor mij een zware periode van verdriet en heel veel woede. Ik volg een frustrerend traject bij een revalidatie centrum. ‘Waarom ik’ is de vraag die daar steeds naar boven komt. Na maanden aanmodderen in mijn eigen poel van zelfmedelijden komt het besef dat het zo niet langer meer gaat. Dit moet veranderen, ik moet veranderen. Ja het is naar. Het is niet eerlijk en er is ook heus geen reden voor. Zo mag ik er over denken en ik hoef het echt niet om te buigen in iets positiefs.

Leven is nog altijd het beste wat we hebben

Maar het besef volgt dat het is zoals het is. En dat ik het maar beter een plek kan geven. Want klagen, zeuren en zelfmedelijden brengen mij uiteindelijk niet verder. Er tegen blijven verzetten ook niet. ‘Leven is nog altijd het beste wat we hebben’*, dus laat ik er wat van maken. Proberen ook de mooie dingen te zien en niet alles zo zwaar te maken. Mijn beste en mooiste leven te leiden ondanks de chronische pijn en vermoeidheid.

Ik heb mezelf uit mijn poel van zelfmedelijden getrokken. De zoektocht naar mijn gezondheid is begonnen, mijn leven wordt anders.


Natasja zal maandelijks een blog delen over haar zoektocht naar gezondheid. Reizen jullie samen met haar mee?

*Quote uit het boek ‘ Het beste wat we hebben’ van Griet Op de Beeck

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *